Spring naar inhoud

Afscheid

Ik kan nog steeds nauwelijks bevatten dat ik me van de een op andere dag zó anders voel. En nu vraag ik me wel eens af: wat nu? Hoe moet ik nu verder? Ik voel me anders, en ik heb het gevoel dat daar ook andere dingen bij horen om te doen, maar wat? Soms ben ik bang dat ik het niet goed genoeg doe. Maar me echt slecht erover voelen doe ik niet meer. Toch heb ik het gevoel dat veel me nog ontgaat. Veel informatie.

Ik zit in een overgangsperiode. Dit is mijn inwijding in het nieuwe leven en ik word getest of ik er klaar voor ben. Dat maakt me soms een beetje onzeker. Wat ik weet, is dat ik iets te weinig stil sta. Ik ga van ding naar ding en daardoor mis ik het punt. Het punt is dat ik verbonden ben met alles en iedereen. Die verbinding wil ik blijven voelen bij alles wat ik doe.

Ik heb zin om iets te creëren. Ik vind dat wel een beetje spannend. Een nieuwe manier van leven, wat houdt dat eigenlijk in voor mij? Wat kan ik het beste doen? Ik stel mezelf deze vraag en het antwoord dat komt is als volgt:

Er is geen manier om uit te leggen wat het inhoudt, want het is continue in beweging. Op elk moment is er weer iets anders het beste om te doen, de enige manier om te weten wat is door in het moment te zijn en elk moment goed te luisteren naar mezelf en direct te doen wat mijn gevoel me ingeeft.

Terwijl ik dit schrijf merk ik dat ik op zoek was naar een overzichtelijk schema van wat ik wel en niet mag doen. Maar dat schema zal er dus niet komen... Er zijn geen regels, systemen of voorschriften meer in de nieuwe manier van leven.

Ik wil wat betekenen. Dat gaat er steeds door me heen. Ik wil mezelf laten zien. Ik heb de laatste tijd veel intense dromen. Ik merk aan deze dromen dat ik alles aan het loslaten ben van vroeger. Het hebben van vrienden bijvoorbeeld gaf me het gevoel geliefd te zijn. Het hebben van een werkplek gaf me het gevoel ergens bij te horen en aanzien te hebben. Ik droom over dit soort situaties waar ik vroeger inzat, maar nu hoor ik er niet meer bij. Ik sta ernaar te kijken hoe anderen het hebben met elkaar, hoe zij allemaal succes en aanzien hebben in werk en gezien worden door de mensen om hun heen. En het doet me pijn dat niet meer te hebben, er niet meer bij te horen. Buiten de maatschappij te staan.

Toch voelt het niet verkeerd om deze gevoelens te ervaren. Ik weet dat ik het systeem wat mij niet meer dient aan het loslaten ben, ik was afhankelijk van anderen om me geliefd of gewaardeerd te voelen en dat wil ik niet meer. Ik wil mezelf liefde en waardering kunnen geven, en de enige manier om dat te leren is door te breken met alles en iedereen waar ik afhankelijk van was.

Het sneeuwt buiten, dat geeft me dit aparte gevoel wat duidelijk naar voren komt in deze tekst. Het is het gevoel van inkeer, stilte, reflectie. Het heeft een beetje een droevige ondertoon, dat heeft met het afscheid te maken. Afscheid van de oude ik, om plaats te maken voor de nieuwe ik.

Lieve oude Yvon,

Het is moeilijk geweest om je te redden in deze wereld. Gelukkig hoeft dat niet meer. Als nieuwe Yvon geef ik me over aan mijn gevoel. Ik hoef niet meer te doen wat ik niet wil. Ik ga mijn eigen gang.

Je hield je vast aan mensen, spullen, bezigheden. Het is tijd om de controle los te laten en je te laten vallen in het warme bad van moeder aarde. Drama en gepieker, het was allemaal gebakken lucht. Ik heb die luchtbel doorgeprikt en vanaf nu ben ik er gewoon. Zonder overal iets om heen te verzinnen. Ik besta.

Ik laat alles los wat ik dacht te moeten worden en dacht te moeten bereiken. Ik leef hier en nu. Ik ervaar wat het moment me brengt. Ik voel de stilte om mij heen, dat is wie ik ben. Ik ben alles.

1 gedachte over “Afscheid

  1. Babette Gijsen

    Whoh Yvon! Wat ga je goed! Wat een prachtige verwoording van alles wat er met je aan het gebeuren is en wat voedzaam voor anderen om dit te kunnen lezen. Dank je voor deze fijne inspiratie en laat alsjeblieft meer van je horen!
    liefs,

    Babette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *