Spring naar inhoud

Ik ben een autist

Ik wil jullie graag vertellen hoe dit inzicht heeft bijgedragen aan een grote transformatie. Het was het begin van een nieuwe manier van leven, een leven aangepast aan mezelf in plaats van aan de wereld.

Toen ik er op mijn 21e achter kwam dat ik een autist ben was ik ontzettend opgelucht. De reacties van buitenaf waren soms moeilijk. Er waren mensen die zeiden “neeee, jij bent echt geen autist”. Dit kwetste me omdat daaruit blijkt dat ze al een bepaald (negatief) oordeel over autisme hebben en er vanuit gaan dat ik er op dezelfde manier naar kijk als zij. Dat gaf me alleen nog maar een eenzamer gevoel omdat het voor mij bevestigde dat ze niet doorhadden dat ik de wereld vanuit een andere lens bekijk. Ook betekende het voor mijn gevoel dat ze niet door hebben gehad hoeveel ik heb geleden onder de façade die ik altijd ophield.

Ik was juist trots op mijn autisme, eindelijk wist ik dat ik gewoon anders ben. Eindelijk begreep ik dat ik niet dom ben omdat ik nooit alles meekreeg of begreep. Hoewel ik mijn hele leven geprobeerd heb om zo normaal mogelijk te zijn, wilde ik diep van binnen maar al te graag anders zijn. Omdat de manier waarop de wereld in elkaar steekt en alles wat als “normaal” wordt gezien, voor mij nooit “normaal” was. Ik heb het altijd vreemd gevonden hoe veel dingen gaan, maar ik dacht dat ik gewoon de enige “domme” persoon was die het niet begreep. Nu kon ik eindelijk naar mijn eigen mening, naar mijn eigen kompas luisteren.

Het voelde alsof ik vanaf het moment van mijn diagnose pas begon te bestaan. En hoewel ik sindsdien door een diep dal ben gegaan, heb ik in 3 jaar meer geleerd dan in al die 21 jaar daarvoor bij elkaar. En het was ook lang niet zo zwaar als in die eerste 21 jaar waarin ik elke dag keihard mijn best deed om iemand te zijn die ik eigenlijk niet was. Ik schrijf dit omdat ik nu wil laten zien wie ik wel ben. Om gewoon uit te komen voor mijn autist-zijn, omdat ik weet dat het niets is om mij voor te hoeven schamen. Integendeel.

Sinds de diagnose ben ik mijn zintuigen bewust gaan gebruiken. De geur van lente, de mooie natuur die altijd in verandering is… het is me vroeger allemaal compleet ontgaan. Ik keek nooit om me heen, ik was continue overprikkeld en in mijn hoofd bezig met hoe ik situaties moest aanpakken op een “normale” manier. Wat een bevrijding…

Het reguliere circuit

Ik kreeg mijn diagnose van een reguliere psycholoog waar ik nog een tijdje psychotherapie bij heb gehad, maar dat was niks voor mij. Nu had ik eindelijk mijn eigen kompas ontdekt en ik merkte dat die vaak dwars inging tegen die van andere mensen. Zo ging het ook in tegen die van de psycholoog. Het voelde voor mij alsof ik een soort “project” van hem was, zijn “kindje” die hij wel even bij het handje nam en wilde uitleggen hoe de wereld in elkaar stak. Dat wilde ik mij niet meer laten vertellen, nooit meer. Nu ik eindelijk wakker was geschud kon ik mij niet meer laten vertellen wie ik was en hoe ik mij diende te gedragen. Ik wilde niet leren hoe ik mij kan aanpassen aan andere mensen. Ik wilde mezelf zijn! Ik ben geen cliënt, ik ben geen slachtoffer. Ik ben een uniek en waardevol mens.

Ik werd opstandig en mijn psycholoog en ik kregen continue discussies. Ik wilde namelijk dat er eindelijk eens naar mij geluisterd werd. Ik had zojuist ontdekt dat mijn unieke kijk op de wereld iets bij kon dragen en dat probeerde ik hem duidelijk te maken. Maar dat was tevergeefs, hij was er van overtuigd dat hij degene was die mij moest uitleggen hoe de wereld en mijn eigen hoofd werkt en dat ik gewoon niet wilde luisteren omdat ik in de ontkenning zat van mijn “probleem”.

Babette

Dus ik ging op zoek naar iemand die de waarde van autisten begreep. Iemand die geïnteresseerd is in wat ik te brengen heb. Door mijn sterke gevoel voor waarheid vond ik diegene meteen via een artikel op internet die precies omschreef wat ik zelf over autisme voelde en dacht.

Ik stuurde de schrijfster van het artikel direct een enthousiast mailtje. Sindsdien ben ik al vaak bij haar geweest en is ze mijn coach. Ook volg ik workshops bij haar om mijn talenten en zelfvertrouwen verder te ontwikkelen. Sinds ik mijn kompas meer ben gaan volgen kwam precies wat ik nodig had steeds op mijn pad.

Zodoende kwam ik erachter dat het mijn doel is om mij te gaan uiten en de wereld te laten weten dat ik er ben. Daarvoor moet ik uit mijn zelfgecreëerde gevangenis. Dat is een heel zwaar, doodeng maar ook bijzonder en magisch proces waar ik op dit moment middenin zit en jullie van op de hoogte zal houden.

Liefs Yvon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *